“Ik heb een drang om mensen te vertegenwoordigen”

Kennismakingsgesprek met pas gekozen ledenraadslid Paul de Widt (61)

Het was vooraf al vrijwel zeker dat Paul in de nieuwe ledenraad gekozen zou worden. Op de nieuwjaarsreceptie in januari van dit jaar werd hij “besprongen", zoals hij het zelf zegt, door oud-collega's die hem vroegen om in de nieuwe ledenraad te gaan zitten.

Hij had al besloten om dit jaar helemaal te gaan stoppen met werken. Daardoor krijgt Paul meer tijd om zich te gaan inzetten voor VO-NN waarvan hij, na zijn vertrek bij Nationale-Nederlanden (NN) in 2018, lid werd om zo de mogelijkheid te hebben oud-medewerkers te blijven ontmoeten. Maar hij wil ook meehelpen activiteiten te ontplooien. Als nieuw lid ziet Paul de ledenraad als sparringpartner van de bestuurder en als toezichthouder op het goed functioneren van de vereniging. Daarmee trekt hij de lijn door die zijn leven in belangrijke mate heeft bepaald: “Ik heb een drang om mensen te vertegenwoordigen”. Loopbaanwending Paul: “NN is een bedrijf, nog steeds, waar veel gereorganiseerd wordt. Delta Lloyd was overgenomen. Ik wist als geen ander dat een krimp zou gaan optreden doordat die twee bedrijven in elkaar schoven. Ik wist ook dat mijn functie van specialist arbeidsverhoudingen zou vervallen of die van mijn collega. Hem heb ik zelf in zekere zin kunnen uitzoeken en inwerken. Eén van ons beiden zou zijn baan gaan kwijtraken in de toekomst, puur door krimp.” Paul wist dat hij de beste papieren had in vergelijking met zijn jongere collega van 47 jaar die nog een gezin te onderhouden had. “Toen kwam in de cao de regeling dat als je vroegtijdig zelf op eigen initiatief, dus los van reorganisaties, zou willen stoppen met werken – eigenlijk 'een wending aan je loopbaan' zou willen geven, zo heet dat officieel – je daar een beroep op kon doen.” Daarvoor moest de geïnteresseerde medewerker zichzelf aanmelden en een serieus loopbaanplan hebben. Verder moest er zekerheid zijn voor het bedrijf dat zijn of haar arbeidsplaats op termijn zou komen te vervallen. Paul wachtte een eventuele reorganisatie niet af en maakte gebruik van deze regeling, Loopbaan Vervolg Extern genaamd. Een win-winsituatie, Paul kon eerder weg, zoals hij graag wilde, en zijn jongere collega kon zijn baan houden. Medezeggenschap Na een aantal maanden waarin Paul pogingen deed om weer “aan de bak te komen”, liep hij tegen een klus aan bij de gemeente Den Haag als ambtelijk secretaris van een ondernemingsraad (or). Paul: “Die or had ruzie met zijn directeur. Zij zochten daar voor drie maanden iemand die vrede kwam stichten. Dat leek me leuk, ik had de smaak wel weer te pakken, want ik heb de or en die bestuurder op een lijn weten te brengen en zij werden bijna vriendjes van elkaar.” De vertrekregelingen bij NN noopten Paul nog wel om aan zijn sollicitatieverplichting te voldoen, toen er “iets leuks” voorbijkwam bij De Haagse Hogeschool; de vacature van een plaatsvervangend griffier medezeggenschap met uitzicht op een vaste aanstelling. “Een adviesrol en deels ambtelijk secretaris voor de medezeggenschap op de hogeschool”, licht Paul toe. “En tot mijn stomme verbazing werd ik uitgenodigd. Ze zochten iemand met een rijke ervaring in de medezeggenschap. Ze hadden hiervoor jonge mensen gehad die hopeloos het schip in waren gegaan. Het zou geen duurzame oplossing zijn. Ze wisten dat ik over een jaar zou stoppen. Maar dat vonden ze prima. Ze waren allang blij dat ze iemand met mijn achtergrond konden aanstellen.” 60-urige werkweek Die ervaring in de medezeggenschap deed Paul op bij NN en ING, gedreven als altijd om mensen te vertegenwoordigen. Namens CNV Dienstenbond maakte hij deel uit van verschillende ondernemingsraden en de centrale ondernemingsraad (cor) van ING. Dat werk, waarvoor hij dagelijks op en neer reisde naar Amsterdam, combineerde hij een viertal jaren ook als lid van de gemeenteraad in Delft. Standaard maakte hij werkweken van 60 uur. “Dat heb ik vier jaar gedaan en dat was slopend, ik kan niet anders zeggen. Maar ik heb het volgehouden, ik heb het ook heel leuk gevonden. En ik heb voor de stad goede dingen gedaan”, blikt Paul terug. “Ik ben uiteindelijk voorzitter van het presidium geworden – het dagelijks bestuur van de gemeenteraad. Ik heb zelfs drie keer de gemeenteraad voorgezeten. De burgemeester kon niet en dan ben je als presidiumvoorzitter de plaatsvervangend voorzitter. Dat zijn wel hoogtepunten in mijn leven. In een raadszaal vol mensen met bijzondere onderwerpen op de agenda zo'n raadsvergadering voorzitten.” Onderwijs Eigenlijk wilde Paul leraar worden. “Uit volle overtuiging” deed hij aan het begin van zijn loopbaan de lerarenopleiding natuur- en wiskunde en hij was drie jaar met veel plezier werkzaam in het onderwijs. Maar het beroep betaalde slecht en Paul, inmiddels getrouwd, wilde een gezin stichten. Meer financiële armslag was welkom, reden voor hem om te solliciteren bij NN. “De reden om het onderwijs te verlaten was puur om de beloning en de goede kansen om in het bedrijfsleven verder te komen en ik hoopte ook op een rustiger baan qua werkdruk. En ze wilden mij dolgraag hebben op allerlei functies, vooral bij IT. Ze verwachtten dat ik als wiskundeleraar logisch kon redeneren”, weet Paul nog. In augustus 2018 zette hij er - na 32 jaar bij NN - een punt achter. Scheidsrechter Verzekerd van goede financiële overbruggingsregelingen tot zijn pensioen willen Paul en Marjo in de toekomst veel gaan reizen. Paul: “Ik ben fervent kampeerder, ik heb een caravan en we willen een beetje genieten van het nomadenleven. Met de elektrische vouwfietsjes uit de caravan tochten maken van 50 kilometer. En aan de andere kant ook genieten van de kleinkinderen, ons gezin en de kinderen. Ook ben ik jeugdvoetbalscheidsrechter. Ze zien mij nog steeds graag bij voetbalvereniging Vitesse Delft als scheidsrechter. Sterker nog, als ik het veld opstap dan zeggen veel spelertjes letterlijk – ik fluit het liefst de jeugd van 12 tot en met 18 jaar: “Hè, gelukkig hebben wij u als scheidsrechter, vorige week hadden wij zo'n flapdrol!.” Dat is altijd leuk om te horen. Dan ben je lekker bezig. Ik loop in een voetbalwedstrijd gemiddeld zo'n 8 km mee te rennen. Ik ben voor mijn lijf goed bezig. Zelf houd ik niet overdreven van voetbal – heb zelf ook gespeeld maar ben daarna gaan fluiten. Dat hoort echt tot mijn hobby's. Daarnaast ben ik golflessen gaan nemen, met mijn buurman. Mijn zoon heeft mij overgehaald: hij kan al langere tijd heel aardig golfen. Verder wil ik het lezen weer gaan oppakken, gewoon boeken lezen. Dat is ook een van mijn vooruitzichten.” Als nieuwkomer in de ledenraad zal de drang van Paul om mensen te vertegenwoordigen niet minder ambitieus zijn. (Hans Nijenmanting)

“Ik heb een drang om mensen te vertegenwoordigen”

Kennismakingsgesprek met pas gekozen ledenraadslid Paul de Widt (61)

Het was vooraf al vrijwel zeker dat Paul in de nieuwe ledenraad gekozen zou worden. Op de nieuwjaarsreceptie in januari van dit jaar werd hij “besprongen", zoals hij het zelf zegt, door oud-collega's die hem vroegen om in de nieuwe ledenraad te gaan zitten.

Hij had al besloten om dit jaar helemaal te gaan stoppen met werken. Daardoor krijgt Paul meer tijd om zich te gaan inzetten voor VO-NN waarvan hij, na zijn vertrek bij Nationale-Nederlanden (NN) in 2018, lid werd om zo de mogelijkheid te hebben oud-medewerkers te blijven ontmoeten. Maar hij wil ook meehelpen activiteiten te ontplooien. Als nieuw lid ziet Paul de ledenraad als sparringpartner van de bestuurder en als toezichthouder op het goed functioneren van de vereniging. Daarmee trekt hij de lijn door die zijn leven in belangrijke mate heeft bepaald: “Ik heb een drang om mensen te vertegenwoordigen”. Loopbaanwending Paul: “NN is een bedrijf, nog steeds, waar veel gereorganiseerd wordt. Delta Lloyd was overgenomen. Ik wist als geen ander dat een krimp zou gaan optreden doordat die twee bedrijven in elkaar schoven. Ik wist ook dat mijn functie van specialist arbeidsverhoudingen zou vervallen of die van mijn collega. Hem heb ik zelf in zekere zin kunnen uitzoeken en inwerken. Eén van ons beiden zou zijn baan gaan kwijtraken in de toekomst, puur door krimp.” Paul wist dat hij de beste papieren had in vergelijking met zijn jongere collega van 47 jaar die nog een gezin te onderhouden had. “Toen kwam in de cao de regeling dat als je vroegtijdig zelf op eigen initiatief, dus los van reorganisaties, zou willen stoppen met werken – eigenlijk 'een wending aan je loopbaan' zou willen geven, zo heet dat officieel – je daar een beroep op kon doen.” Daarvoor moest de geïnteresseerde medewerker zichzelf aanmelden en een serieus loopbaanplan hebben. Verder moest er zekerheid zijn voor het bedrijf dat zijn of haar arbeidsplaats op termijn zou komen te vervallen. Paul wachtte een eventuele reorganisatie niet af en maakte gebruik van deze regeling, Loopbaan Vervolg Extern genaamd. Een win-winsituatie, Paul kon eerder weg, zoals hij graag wilde, en zijn jongere collega kon zijn baan houden. Medezeggenschap Na een aantal maanden waarin Paul pogingen deed om weer “aan de bak te komen”, liep hij tegen een klus aan bij de gemeente Den Haag als ambtelijk secretaris van een ondernemingsraad (or). Paul: “Die or had ruzie met zijn directeur. Zij zochten daar voor drie maanden iemand die vrede kwam stichten. Dat leek me leuk, ik had de smaak wel weer te pakken, want ik heb de or en die bestuurder op een lijn weten te brengen en zij werden bijna vriendjes van elkaar.” De vertrekregelingen bij NN noopten Paul nog wel om aan zijn sollicitatieverplichting te voldoen, toen er “iets leuks” voorbijkwam bij De Haagse Hogeschool; de vacature van een plaatsvervangend griffier medezeggenschap met uitzicht op een vaste aanstelling. “Een adviesrol en deels ambtelijk secretaris voor de medezeggenschap op de hogeschool”, licht Paul toe. “En tot mijn stomme verbazing werd ik uitgenodigd. Ze zochten iemand met een rijke ervaring in de medezeggenschap. Ze hadden hiervoor jonge mensen gehad die hopeloos het schip in waren gegaan. Het zou geen duurzame oplossing zijn. Ze wisten dat ik over een jaar zou stoppen. Maar dat vonden ze prima. Ze waren allang blij dat ze iemand met mijn achtergrond konden aanstellen.” 60-urige werkweek Die ervaring in de medezeggenschap deed Paul op bij NN en ING, gedreven als altijd om mensen te vertegenwoordigen. Namens CNV Dienstenbond maakte hij deel uit van verschillende ondernemingsraden en de centrale ondernemingsraad (cor) van ING. Dat werk, waarvoor hij dagelijks op en neer reisde naar Amsterdam, combineerde hij een viertal jaren ook als lid van de gemeenteraad in Delft. Standaard maakte hij werkweken van 60 uur. “Dat heb ik vier jaar gedaan en dat was slopend, ik kan niet anders zeggen. Maar ik heb het volgehouden, ik heb het ook heel leuk gevonden. En ik heb voor de stad goede dingen gedaan”, blikt Paul terug. “Ik ben uiteindelijk voorzitter van het presidium geworden – het dagelijks bestuur van de gemeenteraad. Ik heb zelfs drie keer de gemeenteraad voorgezeten. De burgemeester kon niet en dan ben je als presidiumvoorzitter de plaatsvervangend voorzitter. Dat zijn wel hoogtepunten in mijn leven. In een raadszaal vol mensen met bijzondere onderwerpen op de agenda zo'n raadsvergadering voorzitten.” Onderwijs Eigenlijk wilde Paul leraar worden. “Uit volle overtuiging” deed hij aan het begin van zijn loopbaan de lerarenopleiding natuur- en wiskunde en hij was drie jaar met veel plezier werkzaam in het onderwijs. Maar het beroep betaalde slecht en Paul, inmiddels getrouwd, wilde een gezin stichten. Meer financiële armslag was welkom, reden voor hem om te solliciteren bij NN. “De reden om het onderwijs te verlaten was puur om de beloning en de goede kansen om in het bedrijfsleven verder te komen en ik hoopte ook op een rustiger baan qua werkdruk. En ze wilden mij dolgraag hebben op allerlei functies, vooral bij IT. Ze verwachtten dat ik als wiskundeleraar logisch kon redeneren”, weet Paul nog. In augustus 2018 zette hij er - na 32 jaar bij NN - een punt achter. Scheidsrechter Verzekerd van goede financiële overbruggingsregelingen tot zijn pensioen willen Paul en Marjo in de toekomst veel gaan reizen. Paul: “Ik ben fervent kampeerder, ik heb een caravan en we willen een beetje genieten van het nomadenleven. Met de elektrische vouwfietsjes uit de caravan tochten maken van 50 kilometer. En aan de andere kant ook genieten van de kleinkinderen, ons gezin en de kinderen. Ook ben ik jeugdvoetbalscheidsrechter. Ze zien mij nog steeds graag bij voetbalvereniging Vitesse Delft als scheidsrechter. Sterker nog, als ik het veld opstap dan zeggen veel spelertjes letterlijk – ik fluit het liefst de jeugd van 12 tot en met 18 jaar: “Hè, gelukkig hebben wij u als scheidsrechter, vorige week hadden wij zo'n flapdrol!.” Dat is altijd leuk om te horen. Dan ben je lekker bezig. Ik loop in een voetbalwedstrijd gemiddeld zo'n 8 km mee te rennen. Ik ben voor mijn lijf goed bezig. Zelf houd ik niet overdreven van voetbal – heb zelf ook gespeeld maar ben daarna gaan fluiten. Dat hoort echt tot mijn hobby's. Daarnaast ben ik golflessen gaan nemen, met mijn buurman. Mijn zoon heeft mij overgehaald: hij kan al langere tijd heel aardig golfen. Verder wil ik het lezen weer gaan oppakken, gewoon boeken lezen. Dat is ook een van mijn vooruitzichten.” Als nieuwkomer in de ledenraad zal de drang van Paul om mensen te vertegenwoordigen niet minder ambitieus zijn. (Hans Nijenmanting)

Paul de Widt

Paul de Widt (61) is getrouwd met Marjo. Samen hebben zij twee zoons en twee kleinkinderen: een kleinzoon en een kleindochter. Hij werkte ruim drie jaar in het onderwijs waarna hij in 1986 de overstap naar Nationale-Nederlanden maakte. Na zijn vertrek in 2018 is Paul nog voor De Haagse Hogeschool en de gemeente Den Haag werkzaam geweest.