“Ik heb me altijd zeer verbonden gevoeld
met het bedrijf waarvoor ik werkte”

Ledenraadslid Hillard van der Steeg


Scheidend ledenraadslid Hillard van der Steeg:

“De uitdaging is en wordt steeds meer om de meerwaarde van het lidmaatschap van VO-NN duidelijk te maken.”

“Mijn motto is - eerlijk gezegd net bedacht - carpe diem, pluk de dag. Ik voeg daar aan toe: zolang het gaat. We merken best dat we elk jaar wat moeten inleveren wat gezondheid betreft maar we gaan door met zoveel mogelijk genieten van de vreugden des levens, aldus Hillard van der Steeg, scheidend ledenraadslid voor rayon Zuid West.

Als ICT’er begon Hillard 53 jaar geleden in het kantoor van "de Nationale" aan de Schiekade in Rotterdam. In de volgende 37 jaren liep hij langs "de Nationale" (één jaar), het AC (twaalf jaar), Tiel Utrecht (negen jaar) en NN (vijftien jaar). Van programmeur tot hoofd automatisering, maar ook van vrijgesteld secretaris Concern Ondernemingsraad tot internal auditor. De laatste vijf jaar was hij manager Algemene Zaken ICT. Daarna werd hij actief binnen de voorloper van VO-NN (elf jaar bestuurslid waarvan drie jaar secretaris Algemeen Bestuur VSI), de Deelnemersraad en het Verantwoordingsorgaan (VO) van PFI.

Hillard werd in 2016 als kandidaat ledenraadslid van VO-NN gekozen. Zijn motivatie: “Omdat we als regiobestuur de afgelopen jaren best veel hebben bereikt. Ik werk er graag aan mee dat in de nieuwe vereniging, naast belangenbehartiging - waarvoor ik o.a. in het VO van ons Pensioenfonds zit - ook aandacht blijft bestaan voor de sociale aspecten van de vereniging.”

Met een 47-jarig huwelijk, drie kinderen, zes kleinkinderen en zon prachtige loopbaan ‘prijst hij zich gelukkig.



Wat is de rode draad in je loopbaan en leven?

Zonder aarzelen: “Dat is mijn inzet voor de medezeggenschap. ‘Mondige mensen – samen verantwoordelijk’ was in 1975 mijn belangrijkste motief om mij kandidaat te stellen voor de Concernondernemingsraad Nationale-Nederlanden. Daarbij was ik geïnspireerd door een boekje met die titel van Jan Lanser, destijds voorzitter CNV en tevens commissaris bij NN. Aan die verantwoordelijkheid heb ik tijdens mijn 37-jarig dienstverband zo goed mogelijk geprobeerd inhoud te geven door o.a. twaalf jaar inzet in medezeggenschapsverband. Na mijn (vervroegde) pensionering heb ik dat voortgezet binnen de VSI, Deelnemersraad, Verantwoordingsorgaan en Ledenraad VO-NN en vele commissies. Het heeft veel tijd gekost, maar ook de nodige voldoening gegeven.”


Hoe was dat vele verhuizen voor jou en je gezin?

“Vier verhuizingen in dik twintig jaar. Gekscherend merkte ik wel eens op: ‘Als de vloerbedekking versleten was, of de gordijnen verkleurd waren, keek ik uit naar een nieuwe baan. NN stak ons dan weer in het nieuw.’


Nog nieuwe verhuizingen?

“We zijn er nog niet uit. We wonen nu erg ruim en gerieflijk met tuin maar wel met vijf trappen - splitlevel en 33 treden. Onze mobiliteit wordt minder. Inmiddels behoort af en toe de wandelstok tot mijn persoonlijke uitrusting. Het wagenpark is voor mijn vrouw uitgebreid met rollator, rolstoel, en scootmobiel. Tot de krasse knarren kunnen we ons niet rekenen.” 

     

Je schreef graag…

“De keren dat ING de pensioenen niet verhoogde maar wel weer forse bonussen aan de ING-top voornemens was te geven, bleef mijn pen voor het ledenblad niet droog. En Nu.nl en het FD wisten mij te vinden. Het waren enerverende tijden met arbritagezaken en rechtszaken die uiteindelijk positief zijn verlopen. Alleen, niet onbelangrijk, ik vind nog steeds dat er een paar inhaalindexaties moeten plaatsvinden.”

“Schiet de kogel door de kerk,
Van der Steeg voor U aan het werk”.

Folder voor de OR-verkiezing in 1978



Wat is je drive daarachter?

“Die medezeggenschap. Dat heeft ook te maken met het feit dat ik mij altijd zeer verbonden heb gevoeld met het bedrijf waar ik werkte. Om die reden heb ik meegewerkt aan de publicatie van het boek “Automatisering bij Nationale Nederlanden” waarvan Henk de Zeeuw de auteur is. Ik merk dat bij de wat jongere generaties gepensioneerden en de nog werkenden die verbondenheid een stuk minder is. Het zal steeds moeilijker worden voldoende belangstelling voor activiteiten en bijeenkomsten op te wekken. Je ziet dat ook bij de personeelsverenigingen. Belangenbehartiging wordt steeds belangrijker. De uitdaging is en wordt steeds meer om de meerwaarde van het lidmaatschap van VO-NN duidelijk te maken.”


En ga je veel vrije tijd overhouden. Wat ga je ermee doen?

Hillard heeft een weekprogramma, dus stilzitten is er niet bij: “Op maandag: fysio-actief, dinsdags Bridgeavond, donderdagsavonds: indoor/volleybalclubje. Een paar jaar geleden moest ik stoppen met tennis vanwege knieproblemen. Verschillende activiteiten doet hij samen met zijn vrouw. En het reizen staat als terugkerend programmaonderdeel in hun agenda’s: bridgeweekenden, Texel - dit jaar voor de 50ste keer, weekenden met alle kinderen en kleinkinderen en eerder ook wat langere vakanties naar het buitenland.”


Vertel tot slot eens iets verrassends over jezelf?

“Ik houd me graag bezig met genealogisch onderzoek, stamboomonderzoek. In het verleden heb ik vele archieven bezocht. Nu gaat dat vooral via internet. Met al die familiegegevens heb ik twee boekjes geschreven met familiewederwaardigheden. Daarnaast lees ik graag. Het laatst gelezen? ‘De Afrekening’ van Roel Janssen over hoe ING langs de rand van de afgrond scheerde. Een waargebeurde financiële thriller. Een echte aanrader.

“Als de vloerbedekking versleten was, keek ik uit naar een nieuwe baan. NN stak ons dan weer in het nieuw.”

NN-marktonderzoeker werd
zelfstandig intermediair

Kees Bruin ging zelf verzekeringen en hypotheken adviseren


Kees Bruin:

"Als je in het diepe wordt gegooid, dan kan je niet anders dan gaan zwemmen. En dat deed ik."

Nog even en zelfstandig intermediair Kees Bruin (65) gaat met pensioen. Hij heeft zijn portefeuille overgedaan aan gepassioneerde vakbroeders. Na een lange carrière bij NN begon hij in 2003 voor zichzelf. "De kaas was op" voor hem bij NN, zegt hij over zijn aanloop naar zelfstandigheid.

Toen Kees Bruin (65) in 1975 bij Transport Pleziervaartuigen onder Dick Westerduin begon, was dit het begin van een lange NN-carrière. “Mijn eerste werk later op de afdeling Marktonderzoek bestond uit het inkleuren van regionale rapporten. Iedere regio moest nog handmatig worden ingekleurd.” Vanaf 1994 ging hij leiding geven en werd hij manager Marketing Informatie voor Leven en Schade. “De mooiste baan bij NN die er bestond”, zegt hij nog steeds. Maar “de jaren na de eeuwwisseling waren roerig bij NN. De sfeer binnen het bedrijf was om te snijden en dat deed me wat. Maar wat kan je nog als je bijna 50 bent? Te oud voor een nieuwe werkgever en niets doen was geen optie. Ik koos ervoor om eigen baas te blijven, zoals ik eigenlijk bij NN al was, mijn grootste ambitie.”



Ging het niet meer?

Kees: “Het was meer een emotionele beslissing dan een economisch verantwoord besluit om te vertrekken. Net een nieuwbouwwoning gekocht! Maar bij NN was er voor mij geen toekomst meer. De kaas was op. Ik had het er moeilijk mee. Ik heb mijn wensen en mogelijkheden afgewogen. Ik koos er voor om zelf verzekeringen te gaan adviseren. Daarvoor had ik eind 70-er jaren de papieren gehaald. Tussenpersonen heb ik veelvuldig tijdens interviews gezien en gesproken. ‘Dat kan ik ook.’ Nou, dat was nog best wel lastig. Ik heb me daar fors op verkeken.”


Hoe kwam je op de bedrijfsnaam?

"Eerst dacht ik aan Effect Assurantiën of Bruin Assurantiën, maar dat was niet onderscheidend (KvK). Twee dagen later zat ik een krantje te lezen met brede foto van een savanne met zo'n mooie grote boom en een kudde impala’s. Aan de buitenzijde liepen mannetjes en aan de binnenzijde de vrouwtjes. Ik zag daarin een beeld van samen sterk, geborgenheid en zekerheid. In Den Haag is de bevolking voor meer dan 50 procent van buitenlandse origine. Het beeld van de impala's van Zuid-Afrika als oude Nederlandse kolonie sloot daar mooi op aan. Uit een klein eigen onderzoekje bleek dat de associatie met de naam Impala bij vrouwen en mannen anders was. Bij de vrouw wordt met name het dier genoemd en bij mannen vaker auto's. Bij beiden een luxe uitstraling en een naam die blijft hangen. Zo is het Impala Advies geworden. Zo'n verhaal over de oorsprong heet nu storytelling."


Lukte het ondernemen?

“Als je in het diepe wordt gegooid, dan kan je niet anders dan gaan zwemmen. En dat deed ik. Vervolgens veranderde het klimaat: de fiscale voordelen vielen weg, zoals de spaarloonregeling. Gespecialiseerde assurantiekantoren voor leven en hypotheken met personeel vielen om. Ik koos ervoor om geen personeel aan te nemen. Het was ineens crisis, en ik moest gaan studeren om overeind te blijven. Rustig blijven ademhalen en je ding blijven doen, was mijn devies. Het gaat er bij financiële dienstverlening om mensen die hulp nodig hebben te ontzorgen. Het gaat om mensen: wat doe je voor wie. Door letterlijk alle disciplines in de vingers te hebben, kon ik echt integraal advies bieden. Wat is er mooier dan voor een cliënt de aankoop van een huis mogelijk te maken door een passende financiële oplossing te bieden! Ik ging in gesprekken heel diep en ervoer de wensen en de zorgen die mensen hebben."


En de keerzijde?

"Ik miste het contact met mijn collega’s. Alleen werken is maar alleen. Dat heb ik opgelost door bij een ondernemersvereniging te gaan en later er zelf een op te richten: Het Haagsche Huis. Daar ben ik lang secretaris en voorzitter van geweest. Netwerken bouwen is belangrijk voor een ondernemer."


Zou je als je terugkijkt weer dezelfde keuze maken?

"Ja, ik zou weer voor mezelf beginnen. Maar ik zou me dan ergens inkopen of iets overnemen. Want als je met niets begint, is er geen autonome groei. Ik zou dus niet weer vanaf scratch beginnen. Het begin was best moeilijk en het vertrek bij NN had me een mentale klap gegeven. Ik ben een beetje eigenwijs, met marketing dacht ik dat ik de hele wereld aan kon. Ik stond op enig moment op het punt om mijn huis te verkopen. Toch heb ik er geen spijt van dat ik voor mezelf ben begonnen. Ik ben bij mezelf gebleven."


Hoe kijk je er op terug?

"Ik ben in 2003 heel wat anders gaan doen en dat bleek toch niet zo heel veel anders. Ik ben eigen baas gebleven. Mijn bedrijf is geen daverend economisch succes geworden, dat hoefde ook niet. Maar ik heb wel hele leuke klanten! Mijn succes valt af te meten aan het feit, dat ik gelukkig ben met wat ik doe. Werken met mensen. Dat is waar het om gaat."


En nu toe aan je pensioen?

"Inmiddels vind ik het genoeg geweest. De actieve transparantie schadeprovisie komt er aan, de AVG en nog meer regels. Daarvoor ben ik altijd al een beetje allergisch geweest. Ik ben nu 65 jaar, tijd voor pensioen. Dat is geen zwart gat, eindelijk kan ik eens doen waar ik al jaren geen tijd voor heb gehad. 24/7 alle dagen kon men mij bellen. De activiteiten dienen zich al aan: een beetje mantelzorg voor enkele bejaarde dames, misschien lid worden van de ledenraad van VO-NN en een beetje interimmen bij collega’s. Mijn diploma’s zijn nog geldig tot in 2022."

(EW)