Pensioenbewust met dank aan mijn moeder

Iedere maand als prompt op de 23ste mijn pensioen op mijn rekening staat, bedank ik mijn moeder. Jarenlang was ik met alles behalve pensioen bezig. Net als een meerderheid van de Nederlandse vrouwen was ik ‘pensioenonbewust’. Mijn moeder heeft er altijd op gehamerd dat ik zou zorgen voor een goed eigen inkomen. Geconfronteerd met het feit dat zij, tijdens ziekte van mijn vader, geen uitgaven kon doen van haar eigen rekening, werd dit een mantra dat zij keer op keer herhaalde. Tot 1956 waren getrouwde vrouwen in Nederland handelingsonbekwaam en juridisch gelijk aan ‘onmondigen of geesteszieken’. Direct na het afronden van mijn middelbare school besloot ik fulltime te gaan werken en in de avonduren te studeren. Je zou denken dat ik dan ook jarenlang een mooi pensioen heb opgebouwd. Echter tot 1976 konden vrouwen worden uitgesloten van deelname aan pensioenregelingen. Dus voor mij, en vele van mijn vrouwelijke leeftijdsgenoten, begon het arbeidzaam leven al met een pensioentekort dat nooit meer ingehaald zou worden. Volledige gelijke behandeling in pensioenregelingen is pas verplicht sinds 1990! In die tijd was ik werkzaam bij NMB waar een enthousiaste HR-mevrouw mij een paar jaar eerder wees op het feit dat ik op mijn 60ste met pensioen zou gaan. Dan zou ik nog tijd genoeg hebben om boeken te schrijven, veel te reizen en wat dies meer zij. Vanaf 1990 was dat dus van de baan. De gelijke rechten hielden ook in dat vrouwen later met pensioen zouden gaan. Ben ik in de loop der jaren ‘pensioenbewuster’ geworden? Ja, dus in de eerste plaats dankzij mijn moeder. Uit onderzoek blijkt dat ik heel lang die ene op de 8 vrouwen was die niet weet met hoeveel geld zij het na haar pensioen moet doen. Onbewust aangespoord door mijn moeder, heb ik mij meer verdiept in ‘mijn pensioen’ door de pensioenplanner goed te bestuderen. Hoewel het ook daarmee nog moeilijk vond mij voor te stellen wat die getallen in praktijk zouden betekenen. En ik had toch ook nog al die kleine pensioentjes van die banen waar ik kortstondig had gewerkt. Kortom ik rekende mij altijd rijker dan ik in werkelijkheid zou worden. Feitelijk is het beter geregeld dan in 1976, maar de praktijk is weerbarstig en te veel vrouwen blijven nog steeds pensioenonbewust. Communicatie is cruciaal voor het pensioenbewust maken van vrouwen. Pensioenplanner en UPO’s helpen daarbij. Maar voor mij was mijn opvoeding thuis cruciaal. Immers zonder de wijze woorden van mijn moeder, had ik mij nooit in mijn pensioen verdiept. Angela van Leeuwen