Inzoomen en binnenkijken

Angst voor verandering heb ik niet. Verre van dat, maar zodra het iets technisch is, gaat er bij mij een soort allergieknop aan. Techniek vraagt om geduld en aandacht voor detail. Beiden zijn helaas niet mijn sterkste eigenschappen. Toen mij als ledenraadslid gevraagd werd mee te doen aan een zoomvergadering, moest ik dus even slikken. Ook had ik geen idee hoe ik dat voor elkaar moest krijgen. Voor de duidelijkheid, ik heb een iMac, iPhone en iPad, die geen geheimen voor mij hebben. Ons huis is technisch echt up to date. Dat is dankzij mijn echtgenoot die, als ingenieur, de techniek tot in de kleinste details beheerst. Deze tijd is een constante stroom van aanpassingen aan steeds weer veranderende situaties. Iets waar ik altijd van zeg dat ik daar zo goed in ben. Ik vond dus dat ik mee moest doen, vooral omdat het voor VO-NN belangrijk was. Klokslag twee uur zat ik achter mijn scherm, drukte op een knop en ziedaar zag ik onze voorzitter Paul in beeld. Ik kreeg van hem nog wat extra uitleg, hoe een vraag te stellen door de vraag in te typen. De vergadering begon. Alle ledenraadsleden waren erin geslaagd in te zoomen en zo kon ik bij de meest verschillende werkkamers naar binnen kijken. De gezichten vielen soms van het scherm af, maar dankzij onze voorzitter konden we allemaal ons zegje doen. Vragen stellen deden we gewoon door handen op te steken. Dat werkte ook heel goed. Na afloop was ik doodmoe en bedacht dat zo het bestaan van werknemers in deze tijd is. Uren achter het scherm zitten. Ik benijd ze niet, hoewel alle obstakels er zijn om te overwinnen. Als je maar wilt. Je kon de vergadering zelfs nog nakijken, maar daar ben ik niet aan begonnen. Ik heb het beperkt tot het lezen van het verslag van onze secretaris. Er staat alweer een nieuwe zoomvergadering gepland. Dit keer zorg ik dat mijn werkkamer er keurig opgeruimd uit ziet. Alsof ik er nooit aan het werk ben. Angela van Leeuwen