Mijn favoriete golfbaan is onbereikbaar

We zijn fanatieke golfers, dat wil zeggen mijn man is fanatiek en ik geniet van het lopen, de natuur en vooral van het buiten zijn. Jaren geleden zijn we gestart met deze sport, omdat ik dan enige kans zou hebben ook een keer te winnen. In de praktijk gebeurt dat zelden. Bij het golfen heb je namelijk een handicap, dat wil zeggen als je een minder goede speler bent, krijg je er per hole een aantal slagen bij, zodat je het toch kan opnemen tegen een hele goede speler. Nu ben ik meer een dromer dan een fanatieke speler, dus standaard krijg ik er meer dan twee slagen per hole bij. Mijn man krijgt er geen slagen bij. Het klinkt allemaal erg technisch, maar iedereen die wel eens een balletje heeft geslagen, weet dat bij golfen twee dingen belangrijk zijn: techniek en mentaliteit. Juist bij dit spel zit alles tussen je oren en als dat goed zit én je hebt een goede techniek, dan is het spel puur genieten. Toch blijkt het voor mij vooral belangrijk waar ik speel. Zo’n weilandbaan met veel wind is niet aan mij besteed. Op de een of andere manier erger ik me aan allerlei kleine dingen en dan is het genieten ver te zoeken. Nee, dan mijn favoriete baan. In de Ardennen, net over de grens. En dan ook die van Le Charlemagne. Het uitzicht als je eenmaal boven aan de top staat, is zo fantastisch dat ik er alles voor over had om daar te mogen spelen. Dat betekent dat ik mijn spel fiks moest verbeteren, want die Belgen houden er echt strenge regels op na, anders mag je daar niet spelen. Jaren geleden huppelde ik vrolijk de bergen op, maar de jaren zijn gaan tellen en dus is het rondrijden in een buggy geen overbodige luxe wat mij betreft. En dan na afloop, heerlijk op een zonovergoten terras een lekker Belgisch biertje drinken, liefst daar ook nog eten. Daar droom ik nu van. Ik hoop dat ik tegen de tijd dat ik deze zomer mijn verjaardag vier, mijn favoriete golfbaan weer kan bezoeken. Dan kan dit jaar, wat mij betreft, niet meer stuk. Angela van Leeuwen