Hans Kadiks

Tien jaar na de opsplitsing van de VSI (Vereniging Senioren ING) in VO-ING en VO-NN vormt het jubileum een mooi moment om terug te kijken met de grondleggers. Wat destijds begon als een ingrijpende organisatorische verandering, groeide uit tot twee stabiele verenigingen met een eigen gezicht. Hans Kadiks en Paul Barten stonden in 2016 aan de basis. Hoe kijken zij nu terug en wat zien zij voor zich?

“Tien jaar geleden, op 1 april 2016, zaten we in Zeist bij notaris Van Acker”, vertelt Paul. “Met de ondertekening van de akte van zuivere splitsing verdeelden Hans en ik de VSI in twee verenigingen: VO-NN en VO-ING.”
Een eenvoudige operatie was het allerminst. Hans waarschuwde daar toen al voor. “We dachten aanvankelijk: dat doen we wel even. Dat bleek een onderschatting.” Het bestuur koos vervolgens     bewust voor een andere aanpak: luisteren, afstemmen en zorgvuldig bouwen. 
Tien jaar later herkent Hans die lijn nog altijd. “De vereniging heeft vastgehouden aan haar basis: sociale contacten onderhouden en belangen behartigen.” Juist die zorgvuldigheid maakte het verschil, vindt hij. Zoals hij het toen al zei: “Je moet niet als tambour-maître te ver voor het orkest uit lopen.”        

Achter de schermen
Voor Paul speelde veel zich achter de schermen af. Als kartrekker en secretaris van de werkgroep Transitie Senioren ING investeerde hij er intensief in. “Soms voelde het als werk. Maar het was echt een teamprestatie.”
De aanleiding kwam van buitenaf. Door de splitsing van ING Bank en NN Group moest ook de vereniging meebewegen. Alleen zo konden leden zich blijven herkennen in hun achterban.
“De voorbereidingen vroegen veel”, blikt Paul terug. “Werkgroepen, onderhandelingen, organisatorische keuzes, het duurde maanden. Ook de financiële splitsing vroeg veel aandacht en werk. Daar hebben Ad Beers, de toenmalige penningmeester van VSI, en zijn werkgroep veel energie in  gestoken." Tegelijk overheerst bij Paul nu het gevoel dat het de moeite waard was.

Hoogtepunten
Waar kijkt Hans met de meeste voldoening op terug? Hij noemt twee momenten. “De verzelfstandiging van het pensioenfonds, na moeizame onderhandelingen, en natuurlijk de splitsing zelf.” Die laatste stap noemt hij logisch en noodzakelijk. “Zo bleef de band met de voormalige werkgevers helder.”
Voor Paul ligt het hoogtepunt juist ná de splitsing. “Ik maakte me zorgen over de evenementen. Zouden die blijven bestaan?” Die twijfel verdween snel. “De evenementen werden in de eerste maanden in den lande prima opgepakt.” Voor hem was dat het moment waarop alles op zijn plek viel. “Toen wist ik: dit werkt.”

Wat leden bindt
Al in 2016 werd duidelijk wat leden belangrijk vinden. Belangenbehartiging staat voorop, maar ook het sociale element telt. Die combinatie vormt volgens beide mannen nog steeds de kern.
“Communicatie en informatie blijven mensen verbinden”, zegt Hans. Daarnaast blijft ontmoeting essentieel. Niet alleen voor de gezelligheid, maar ook om vereenzaming tegen te gaan, een thema dat al vanaf het begin aandacht kreeg.

Nieuwe uitdagingen
Tegelijk zien beide mannen dat de wereld verandert. Hans wijst op de arbeidsmarkt. “Mensen wisselen vaker van baan. De band met een werkgever wordt minder vanzelfsprekend.” Dat vraagt om een andere aanpak.
Zijn advies: zoek de samenwerking op. “Werk samen met andere verenigingen en blijf inzetten op gezamenlijke belangen. Massa geeft kracht”, stelt hij.
Ook Paul benadrukt het belang van betrokkenheid. Activiteiten spelen daarin een sleutelrol. “Ledenraadsleden en commissies zorgen ervoor dat er genoeg gebeurt. Daar ligt echt de kracht van de vereniging.”

Samen gedragen
Tien jaar na de splitsing overheerst tevredenheid. Paul verwoordt het eenvoudig: hij leest het Magazine “met veel plezier” en bezoekt graag de bijeenkomsten. Zijn boodschap is duidelijk: “Ga zo door.”
Hans kijkt vooruit. Zolang verenigingen blijven investeren in communicatie, belangenbehartiging en sociale verbinding, ziet hij een sterke toekomst.
Hun gezamenlijke conclusie: wat begon als een complexe reorganisatie, groeide uit tot een duurzame structuur. Zorgvuldig opgebouwd, samen gedragen en nog altijd in beweging.
(Ewald Wagenaar)