De loopbaan van Ron van Oijen is allesbehalve doorsnee. Na acht jaar politieagent te zijn geweest, ging hij met succes actuariaat studeren aan de Universiteit van Amsterdam. “Ik wist al hoe ik met risico’s moest omgaan.” Zijn carrière in de verzekeringswereld voerde hem van Nederland naar Amerika, Tsjechië, Slowakije, Zuid-Korea, Hongkong en Thailand. Zo groeide hij uit tot een echte globetrotter.

’s Winters woont hij in Thailand, de rest van het jaar verdeelt hij tussen vijf maanden Frankrijk en drie maanden Nederland. Stilzitten? Dat doet hij niet. Sinds zijn vertrek als CEO van Vivat – waarvan NN de schadeverzekeringen overnam – bekleedt hij verschillende functies. Zo is hij voorzitter van de Raad van Commissarissen van voetbalclub NEC Nijmegen en lid van de Raad van Toezicht van het CFK, een pensioenvoorziening voor oud-profvoetballers en wielrenners.
Terwijl in Nederland de regen met bakken uit de lucht valt, spreek ik hem via een beeldverbinding. Hij zit in het zonnige Zuid-Frankrijk.

Ron, ik ken jou als een NN-man, maar in je cv staan vooral ING-functies. Hoe zit dat?
“Omdat NN in de jaren dat ik ervoor werkte, onderdeel was van ING. Alles kreeg een ING-label. Ik weet nog goed hoe dat gegaan is. Ik was CEO van Nationale-Nederlanden Levensverzekeringen in Tsjechië. Wij hadden een goede naamsbekendheid. Op een dag kwam Ewald Kist, de toenmalige topman van ING, langs in Praag. Hij vertelde dat hij de naam wilde veranderen in ING. En dat hebben we ’s nachts gedaan. Men was ook wel trots om deel uit te maken van zo’n groot internationaal concern – de naam ING was buiten Europa bekender dan NN.”

Hoe kijk je terug op je tijd in Tsjechië, want daar heb je lang gezeten?
“In totaal negen jaar. Onze twee zoons zijn er geboren. In het begin was het pionieren. De meeste medewerkers spraken alleen Tsjechisch en Russisch, soms een paar woorden Duits, maar geen Engels. Ik heb de taal dus moeten leren. Dat betekende vergaderen met het woordenboek op tafel. Gelukkig kregen we veel steun vanuit Den Haag. Daar zat een geweldig team. We hadden één product en één buitendienst, met adviseurs net zoals de vroegere RVS, en één goed computersysteem. Dat was in Hongarije ontwikkeld en later uitgerold in Tsjechië, Slowakije, Polen en Roemenië. Die synergie was de kracht van NN.”

Van Tsjechië ging je naar Zuid-Korea. Dat lijkt mij een hele stap
“De raad van bestuur vond dat ik lang genoeg in Tsjechië had gezeten. Ik moest terugkomen naar Nederland. Dat heb ik kort gedaan. Toen kwam Rinnooy Kan en die zei: 'Ik denk dat jij hier niet zo goed op je plek zit en ik heb een mooie baan voor jou in Zuid-Korea. Denk daar eens over na'. Ik heb geantwoord dat ik daar niet over na hoefde te denken. Ik wilde. Mijn vrouw ook. Wij houden van reizen en nieuwe culturen ontdekken.”

Was het een cultuurschok?
“Natuurlijk, maar je kunt je goed voorbereiden. Voor mijn vertrek sprak ik met Guus Hiddink over werken in Zuid-Korea. Het is een hiërarchische cultuur. Mijn secretaresse zei eens: ‘Ron, als jij niet naar huis gaat, blijft iedereen tot je weg bent.’ Dat was lastig, want meetings met Nederland waren vaak pas om tien uur ’s avonds. Uiteindelijk ben ik ermee gestopt die vanuit kantoor te doen.”

Waarom vertrok je bij ING/NN?
“In de nasleep van de financiële crisis moest NN al zijn Aziatische businessunits verkopen. Mij werd een baan in Hongarije aangeboden, maar wij wilden in Azië blijven. Toen ben ik overgestapt naar AIA, de grootste verzekeraar in Thailand met 80.000 adviseurs en vier miljoen klanten.” 

Je bent min of meer in Thailand blijven hangen
“Ja, we hebben er zes jaar gewoond en een huis gekocht. Nog steeds brengen we elke winter daar door. Ik houd van het land en van de cultuur.”

Waarom kwam je terug naar Nederland?
“Ik ben door een headhunter benaderd voor de positie van CEO van Vivat. Dat omvatte bekende namen als Zwitserleven en Reaal Verzekeringen. DNB eiste een Nederlander als CEO en de Chinese aandeelhouder dacht toen aan een Nederlander in Azië, want die kende in ieder geval die cultuur.”

Geen eenvoudige klus, neem ik aan
“Absoluut niet, nee. Vlak voor ik kwam, was Vivat in feite failliet. Het stond op het punt aan de polishouders te vertellen dat hun uitkering gekort zou worden. Toen is een Chinese aandeelhouder, Anbang, erin gesprongen met een kapitaalinjectie. Die heeft dus eigenlijk de Nederlandse polishouders gered. Niet veel later kwam de oprichter van Anbang in opspraak door verwijten van fraude. Waarschijnlijk was hij gewoon te machtig geworden. Anbang werd door de Chinese toezichthouder onder curatele gesteld en wij werden gedwongen Vivat te verkopen. Uiteindelijk nam NN de schadeverzekeringsactiviteiten over en Athora werd eigenaar van de levensverzekeringsportefeuille.”

Bij die overname waren twee van je vroegere NN-collega’s betrokken
“Klopt. Maarten Dijkshoorn was voorzitter van de raad van commissarissen van Vivat en David Knibbe zat aan de andere kant als CEO van NN Group. Zij hebben die overname keurig geregeld.”

Daarna ben jij heel andere dingen gaan doen
“Klopt. Ik was toen 61 en had 30 jaar in verzekeringen gewerkt. Ik dacht: ik kan commissaris worden bij een verzekeraar, maar ook eens iets totaal anders gaan doen. Zo werd ik adviseur bij een paar bedrijven, waaronder Roland Berger, een wereldwijd adviesbureau dat zich richt op transformatie, innovatie en prestatieverbetering. Innovatie heeft mij altijd gefascineerd. Ook werd ik actief voor Ramphastos, de investeringsmaatschappij van Marcel Boekhoorn, onder meer bekend van Ouwehands Dierenpark.”

Marcel Boekhoorn is ook bekend als sponsor van NEC. Kwam je zo bij die club terecht?
“Als geboren Nijmegenaar en fervent voetballiefhebber was ik verguld dat ik gevraagd werd om voorzitter te worden van de RVC van NEC. Ik weet nog dat ik dit met Maarten Dijkshoorn besprak om toestemming van de RVC voor die nevenfunctie te krijgen. ‘Dat moet je niet willen”, zei hij. Maar ik verweerde me met de opmerking dat in ons jaarverslag stond dat we een ‘customer-sensitive’ organisatie waren en dat ik bij NEC iedereen zou tegenkomen; grote sponsors, de burgemeester, wethouders en supporters. Uiteindelijk zei hij: ‘Ik geef je toestemming, maar je mag nooit in de krant komen.'”

Moet je nu elke competitiewedstrijd in Nederland zijn?
“Dat hoeft niet. Een voorzitter van de RVC is toezichthouder. Die moet afstand houden tot de dagelijkse gang van zaken. De mensen niet continu op de vingers kijken. De wedstrijden kan ik ook in het buitenland bekijken.”

Ben je door je rol bij NEC ook bij het CFK terechtgekomen?
“CFK verstrekt uitkeringen aan profvoetballers en wielrenners die stoppen met hun carrière. Een soort pensioenregeling eigenlijk. Die valt door de nieuwe regelgeving onder toezicht van de AFM en DNB. Dus moet iedereen in het bestuur over de vereiste deskundigheden beschikken. Het was moeilijk om mensen te vinden die zowel ervaring in de voetbalwereld als in de financiële wereld hebben. Zo kwamen ze bij mij uit.” 

Je gaat voorlopig nog niet stoppen?
“Volgend jaar word ik 65 en krijg ik pensioen van PFI, maar stoppen? Nee, ik vind mijn werk veel te leuk.”

Hoe kijk je terug op je tijd bij NN?
“Ik heb genoten van mijn tijd bij NN en van de kennis bij dat bedrijf. De manier waarop ze mij in al die jaren ondersteund hebben, was geweldig.”
Met die mooie woorden sluiten we het gesprek af, nadat we elkaar natuurlijk ook nog succes hebben gewenst voor het nieuwe voetbalseizoen.
(Hasko van Dalen)