Chantal heeft nooit stilgezeten. Ze begon haar loopbaan bij Nationale-Nederlanden, werkte als acceptant en later in de collectieve verzekeringen. Daarna volgde een kleurrijk werkend leven: van DSM tot de Koninklijke Porceleyne Fles en van Delft Marketing tot zelfstandig communicatieadviseur. Inmiddels werkt ze al jaren bij OOM Verzekeringen, waar ze Nederlanders die in het buitenland wonen verzekert. “Ik noem mezelf weleens een combinatie van sales en dienstbaarheid. Ik houd van contact, van beweging, van betekenis zijn.”

Dan komt maart 2014
In maart 2014 verandert haar perspectief. Na een eerste verkeerde inschatting door de huisarts komt ze toch bij de mammapoli terecht. Twee uur later krijgt ze het te horen: het is foute boel. “Je denkt: dit was het dan. En toch – een verpleegkundige zei tegen me: in 85% van de gevallen komt het goed. Aan die woorden heb ik me stevig vastgehouden.”
Ze blijkt in aanmerking te komen voor een klinische studie met chemo én immunotherapie. De behandeling is zwaar – “Ik kreeg vijf zakken chemo per keer, elke drie weken” – maar Chantal besluit het proces te documenteren. Ze schrijft, elke dag, en maakt elke dag een foto van zichzelf. “Niet vanuit slachtofferperspectief, maar vragend en met humor. Omdat dat mijn manier is om te blijven leven.”

De kracht van schrijven
Wat begon als een blog voor vrienden en familie groeit uit tot iets groters. Het Algemeen Dagblad pikt haar verhalen op, haar blog wordt duizenden keren gelezen – ook in België. Ze ontvangt reacties van mantelzorgers, patiënten, verpleegkundigen. “Mijn woorden boden mensen herkenning, of hielpen hen om iets te begrijpen van wat een ander doormaakte.”
Die erkenning zet iets in gang. Een uitgever biedt aan haar verhaal uit te geven, wat resulteert in het boek 'Gewoon K', dat nog steeds verkrijgbaar is. Het blijkt een scharniermoment. “Ik ontdekte dat ik met woorden iets kan raken. Sindsdien schrijf ik columns, onder andere voor Adformatie en op mijn eigen platform.”

Tussen chemo en crocs
Tegelijkertijd blijft de realiteit rauw. Chantal beschrijft hoe ze door miscommunicatie twee keer een port-a-cath krijgt ingebracht, hoe verpleegkundigen onbedoeld onhandige opmerkingen maken (“Je kunt hier heel heftig op reageren”), en hoe kwetsend sommige reacties uit haar omgeving zijn. “Sommige mensen willen helpen, maar zeggen dingen die je niet wilt horen, zoals: ‘Gelukkig heb je nog een andere borst.’”
Gelukkig ontmoet ze ook veel warmte. “Ik had twee verpleegkundigen die het verschil maakten. Ik heb ze een gouden Croc gegeven – als symbool voor hun zorg en toewijding. Zij zagen mij niet alleen als patiënt, maar als mens.”

Het leven na de diagnose
In maart 2015 krijgt ze te horen dat ze kankervrij is. Maar dan volgt het zwarte gat. “Een jaar lang leef je in ziekenhuizen. En ineens ben je klaar. Je staat weer buiten. Vrijgelaten, maar ook ontworteld.” De nasleep is zwaar: vermoeidheid, restklachten, mentale terugslagen. “Er is weinig nazorg. Je moet het zelf zien te redden. Terwijl je identiteit als patiënt nog vers in je vezels zit.”
Ze leert haar grenzen opnieuw kennen, snijdt in vriendschappen, leeft urgenter. “Ik verspil mijn tijd niet meer aan mensen die niets teruggeven. En ik leef met meer aandacht. Niet zweverig, maar bewust.”

Wat zij anderen wil meegeven
Wat had haar kunnen helpen? Een buddy. Iemand die al verder is in het proces en weet wat je te wachten staat. “Ziekenhuizen zouden patiënten kunnen koppelen aan ervaringsdeskundigen. Want de arts heeft tien minuten, en jij zit met honderd vragen.”
Ook pleit ze voor meer aandacht voor de taal die artsen en verpleegkundigen gebruiken. “Een verkeerd gekozen zin kan keihard binnenkomen. En patiënten zelf? Schrijf je vragen op. Neem iemand mee naar elk gesprek. Je hoort lang niet alles.”

Terug naar de bron
Nationale-Nederlanden blijft voor Chantal een warme herinnering. “Ik begon daar, leerde er werken en samenwerken. Die tijd heeft me gevormd. En ik kijk er nog steeds met plezier op terug.”
Als schrijver, communicator en ervaringsdeskundige denkt ze graag met anderen mee. Misschien ligt er in de toekomst wel een blog voor oud-medewerkers in het verschiet. “Ik heb altijd geroepen: Jan Slagter, bel me maar. Nu zeg ik: Hasko, bel me maar. Alles kan.”

Het verhaal van onze oud-collega Chantal is er een van veerkracht, verlies en betekenis. Het laat zien hoe woorden kunnen helen, hoe humor een reddingsboei wordt, en hoe het leven, ook na kanker, nieuwe ruimte kan bieden. Haar diepste boodschap: "Zelfs op planeet Chemo, tussen chemozakken en ziekenhuisgangen, blijft het leven zich aandienen – in zinnen, in mensen, in moed."