Vaak herkennen mensen Frits van Bruggen omdat hij als voorzitter van de ANWB maandelijks met een foto in De Kampioen stond en regelmatig op tv verscheen. “Zo werd ik opeens een HBN’er, een half-bekende Nederlander”, lacht hij. Maar minstens zo leuk vindt Frits het als hij wordt aangesproken op zijn tijd bij RVS en NN. En wie met hem praat, ontdekt al snel dat hij barst van de verhalen daarover.

“Ik heb het verzekeringsvak al in mijn studententijd ontdekt. Toen had ik altijd ‘cashflowproblemen’. Meestal ga je dan in de horeca of in een fabriek werken, maar ik bij assurantiekantoor Havinga in Eenrum. Dat deed veel zaken met NN. En ik heb vijf maanden stage gelopen op het Amerikaanse hoofdkantoor van NN in Washington DC.”

Toch ging je na je studie niet bij NN werken
“Ik wilde naar het buitenland en Unilever leek mij de beste route. Maar nog geen half jaar later bood NN  mij een baan aan als concerntrainee, met plaatsing in het buitenland. Binnen NN werd toen de grap gemaakt dat ik op verzoek van de directie trouwde met Ellen, mijn vriendin, vanwege de werkvergunning. Zo vertrokken we naar Amerika. Natuurlijk heel spannend, wij waren net getrouwd. We hadden nooit samengewoond.”

Wat deed je in de VS?
“Van 1985 tot 1988 werkte ik bij Security Life of Denver (nu: Resolution Life Group), eerst als assistent controller. Ik had als voorbereiding in Nederland les gekregen van Peter Kuys: de PK Life Course. Een fenomenale man. Heel hoog niveau. Maar ik wilde het commerciële vak leren, dus ik had in mijn contract laten vastleggen dat ik na anderhalf jaar naar de verkoopafdeling zou gaan. Mijn eerste presentatie voor de tussenpersonen ging dramatisch. Frank Wright, de baas daar, zei: dit kan niet. Daarna ben ik commercieel gedrild.”

Waarom kwam je terug naar Nederland?
“Ik wilde langer blijven, maar de bazen in Nederland vonden dat ik naar NN Schade moest. Mijn eerste uur daar vergeet ik nooit. Ik had een afspraak met Fred van Hal, sectorleider Motorrijtuigen. Die zat aan de telefoon te praten over prikkeldraad, ordeverstoringen en noodzakelijk ingrijpen. Ik dacht: wat is die man aan het doen? Bleek dat hij vicevoorzitter van ADO was en zat te bellen over voetbalrellen. Ik werd chef Motorrijtuigenbedrijven. Dat heb ik maar kort gedaan, want toen werd ik procuratiehouder. Dat was een dingetje.”

Hoezo?
“In die tijd waren de salarisschalen gekoppeld aan leeftijd. De procuratiehouderschaal begon bij 35 en ik was 31. Ik dacht, dan zal ik wel het minimum krijgen. Maar de personeelsafdeling creëerde gewoon vier lagere leeftijdstreetjes, zodat ik minder kreeg dan het minimum. Wel kreeg ik een eigen kamer. Aan het eind van mijn periode in de sectorleiding van Brand Particulieren mocht ik twee maanden zo'n executive programma volgen bij INSEAD, in Frankrijk. Toen ik terug kwam, was mijn kamer leeggehaald en afgesloten. Mijn bureau en mijn tafel hadden ze in dezelfde opstelling in de garage gezet. De verklaring was: Je bent naar Frankrijk vertrokken, dus we dachten dat die functie niet meer nodig was.”

Hoe ervoer je de fusie met NMB Postbank?
“Ik werd directeur van het assurantiebedrijf van de ING Bank. Een onmogelijke baan. Die bankiers vonden de opdracht om verzekeringsproducten te verkopen helemaal niets. Ik heb het drie jaar volgehouden, maar het heeft mij tien jaar van mijn leven gekost. Achteraf bezien had ik de hoogste bazen bij elkaar moeten roepen en zeggen: vechten jullie het eerst maar onderling uit.”

De RVS vond je leuker?
“Absoluut. Vanaf 1999 heb ik vijf jaar in de directie in Ede gezeten. Ik had zowel de buitendienst met zo’n duizend loondienstagenten als het schadebedrijf onder mij. Een fantastische organisatie. Geweldig om die te mogen leiden.”

Wat staat je het meest bij uit die periode?
“13 mei 2000: de vuurwerkramp in Enschede. Daar zat een volkswijk naast waar wij een marktaandeel hadden van 40% en ik was eindverantwoordelijk voor het schadebedrijf. Nou, dat was een toestand.”

In die tijd werd RVS toch opgeheven?
“In 2002 werd RVS onderdeel van de divisie Retail, samen met het kantorennet van ING Bank, Postbank en private banking. Toen zat ik weer samen met die bankiers. Maar RVS bleef als merk bestaan. Martijn Gribnau en ik werden er verantwoordelijk voor, hij binnen, ik buiten.”

Hoe kwam je bij NN terecht?
“In die tijd werd NN een paar jaar achtereen uitgeroepen tot slechtste verzekeraar van Nederland. Levertijden van meer dan een jaar. Toen is bijna de hele directie vervangen. Ludo Wijngaarden werd directievoorzitter en ik kreeg de buitendienst, marketing en assurantiekantoren onder me. NN was een kennistent, met geweldige mensen. Alleen die systemen, die warenoeroud: Lego en Labora, er iets in wijzigen was onmogelijk. NN was de cash cow van ING, er werd nauwelijks geïnvesteerd. Het intermediair was zo boos, niet te geloven. Dat was een heftige tijd. Toen Merel van Vroonhoven vertrok, werd ik directeur Collectief Pensioen. Dat vond ik qua product super interessant, maar het liep niet best. Er lagen bijvoorbeeld vijfenzeventig grote contracten die nog afgehandeld moesten worden. Toen zijn we het project Hercules gestart. Gewoon puinruimen. Dat was heel ondankbaar werk, maar het moest, we stonden onder scherp toezicht.”

Waarom vertrok je bij NN?
“In 2008 kreeg ik een zwaar ski-ongeluk en met de komst van Lard Friese was snel duidelijk dat ik beter kon vertrekken.”

Wat ging je doen?
“Nou, ik was 50 en ben over de hele wereld mijn vrienden gaan opzoeken. Een mooie break in mijn leven gehad, tot mijn vrouw zei dat ik weer aan het werk moest. Toen ben ik gaan solliciteren, werd commissaris bij Unigarant, de verzekeringspoot van de ANWB en iets later kwam het aanbod om lid te worden van de ANWB-hoofddirectie.”

Hoe beviel de overgang naar de ANWB?
“De ANWB leek op NN van vóór de fusie tot ING: saamhorigheid, die typisch Nederlandse wij-cultuur. Als je daar start, ben je weer een brugpieper. Je moet rondlopen, luisteren, mensen leren kennen, snappen hoe de lobby werkt. Toen ik hoofddirecteur werd, kreeg ik twee rollen: voorzitter van een vereniging met 3,9 miljoen leden én CEO van een bedrijf met 4500 medewerkers. Ik kwam veel in de media, had veel contact met ministers en Brussel. Fantastisch, maar ook intens.”

Waarom ben je er weggegaan?
“Na elf jaar, ik was 62, vond ik het tijd om te stoppen, want je hebt geen privéleven. Ik dacht: ik ga rustiger leven en word beroepscommissaris.”

Maar je ging naar MN, een tent die op zijn gat lag
“MN Services zocht een CEO met een loopbaan achter zich, om de boel op orde te krijgen. Er was honderd miljoen weg en IT- projecten waren mislukt. De pensioenfondsen waren er helemaal klaar mee. We hebben de pensioenuitvoering overgezet naar PGGM en het vermogensbeheerbedrijf verzelfstandigd. Daarna ben ik weggegaan, dat was vorig jaar zomer. “

En nu?
“Ik ben twee dagen per week voorzitter van Vereniging RAI, de belangenvereniging van de rijwiel- en auto-en mobiliteitsindustrie. Verder ben ik voorzitter van de RvC van de coöperatie Univé, zit ik in de Raad van Toezicht van het VSB-fonds en ben voorzitter van de raad van toezicht van de KNRM, de Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij.”

Nog tijd voor hobby’s?
“Met nog wat losse klusjes erbij werk ik zo’n vier dagen in de week. Dus ik heb nu vrije tijd. Ik golf twee keer in de week en ben een verwoed wandelaar, samen met mijn vrouw.”
(Hasko van Dalen)